آقای سیاست مدار
یک نگاهی هم به پائین بنداز
بعضی مسئولین فکر می کنن تا بالا نشستن باید مثل زمانی که در ارتفاع و بلندی هستند پائین رو نگاه نکنن. غافل از این که این با آن از زمین تا آسمان فرق دارد. اگر زمانی که در اوج هستید به مردم توجه کردید که در قلب آنها جای خواهید گرفت وگرنه بعد از اینکه از قدرت کنار رفتید هرچقدر هم دم از مردم و حقوق آنها بزنید دیگر حنای شما رنگی نخواهد داشت.

پس از افتادن نهراسید و نگاهی به پائین بیاندازید. مطمئن باشید اگر هوای مردم و زیر دستانتان را داشته باشید آنها نیز در سختی به شما کمک خواهند کرد.

سایت من بعد از دو هفته که در سرور های اصلی مایاهاست مشکل بوجود آمد بالاخره از امروز در دسترس قرار گرفته. به زودی دوباره مطالب سایت به روز خواهد شد. اما مهم ترین اتفاق این دو هفته مطلب "من و این هم خوشبختی محاله" بود.
با توجه به عکس متوجه همه ماجرا خواهید شد. خربزه ، انگور ، کلوچه ، نون از سیستان رسیده. جای همه دوستان خالی.

سال 1365 بود. بیست و نهم آبان هم بود. از همه مهتر اینکه 17 ربیع الاول (تولد پیامبر گرامی اسلام (ص) ) هم بود. من آمدم. از جائی که هیچ چیزی به یاد ندارم. فقط میدانم آمدم. حتی نمی دانم این آمدن برای چه بود؟ من آمدم و عده ای هم انتظار مرا می کشیدند. عده ای که به مناسبت تولد پیامبر (ص) مرا "امین" نامیدند.

صدبار نوشتم و پاک کردم. کم کم چوب خط نانوشته های من داره بالا میره. حرف دلم داره زیاد میشه. نمی دونم چرا اینطوری شدم. دیگه راحت نمی تونم حرف بزنم.... دوست داشتم حرف هائی رو بزنم که نشد. شاید سال بعد.....

یکسال دیگر از جوانیم گذشت...
من ارام تر شده ام...
شاید صاف تر...
در شب تولد خویش سخت در اندیشه ی فردایم...
در تب و تاب سفر...
در تلاش برای تحقق هزاران ارزو...
و من همیشه پر امیدم...

در آخرین روزهای پاییزی بزرگترین آرزوی من این هست که در روز تولدم دوباره نو بشوم. همانقدر معصوم که روز تولدم بودم.

تولد پاییزی من بشارتی از سوی تو بود
و تو خود بشارتی بر زندگان زمین
تولد دوباره من سرود زیبای لحظه هاست که می آیند...
چه زیباست درک زمان..
آنگاه که تو را یافتم
وجودم سرشار از مهر تو شد..
من تولدی دوباره در پاییزم..
تولد من در من...
تولد دوباره آرامش، عشق ،شادی و مهربانی تو خدا
نگاه تو شادی بخش سرود زندگیست
دیگر گذر زمان را نخواهم پایید
من با رویای تو بر بال فرشتگان..
زمان را به سیطره اراده خویش در خواهم آورد..
و قدرت بندگی تو را مغرورانه فریاد خواهم زد!!!!!

پاییز من
عطر تولد دارد
طراوت را از لفظ پاییز میشنوم
آنگاه كه از طبیعت نیمه عریانش
رنگ ها را آرام آرام به زمین میریزد

پ ن:
1. منبع شعر رو نمی دونم.

یکبار دیگه یاد ایران بدجوری من رو هوایی کرده. احتمالا مثل پارسال که هشت بهمن تا هشت اسفند رو ایران بودم میتونم بین بهمن و اسفند بیام ایران. شاید به انتخابات مجلس هم رسیدم. دیگه تحمل ندارم.

یک ماهی هست که خیلی گرفتار انجام پروژه و تمام کردن آخرین واحدهای درسی هستم. ولی یک مرتبه که هوای ایران میزنه به سرم همه چی رو فراموش می کنم.... الان هم یکی از همین موقعیت هاست. سه شنبه باید فصل سوم پروژه پایانی رو تحویل استاد بدم و پنج شنبه و جمعه باید دو تا تمرین سنگین رو تحویل بدم.

به طرز معجزه آسایی همه مشکلات حل شد و من انشالله چهارشنبه برمیگردم به ایران.
فردا باید از چهارفصل اول پایان نامه خودم دفاع کنم اگرچه هنوز حتی پاورپوینت من هم آماده نشده. از صبح دنبال رفع مشکلات بودم و الان هم برگشتم خونه از خوشحالی نتونستم بشینم سر درس...


این شعر هم مخصوص بازگشت به خاک پاک ایران:
شام هجران من اینک طی شد....
میروم امشب از این خاک غریب.....
همه ی جان من اکنون پر عشق وطن است....
این دل خسته ی من ،تنگ ان کوه و زمین و دمن است.....
ای وطن،عشق تو را من به چه حالی به زبانم آرم؟؟؟
غم غربت به کنار - این دلم تاب فراق توی هم فکر و زبان را نتواند و ندارد....
تو ای هم صحبت من - ای رفیق غم تنهایی من - من کنون باز آیم....
به وطن ....به همه خوبی ها ....به همه آسایش....
-باورم نیست ....که سرما طی شد...
باز هم پنجره ها باز شده - به روی بیداری - به تبسم - به نگاه
باز از کوچه ی ان خاطره ها می گذریم
ای وطن... خانه ی مهر و وفا.... مرکز عشق و صفااااااا.... باز هم بوی تو را میشنوم...
همه ی فکر من اینک... لحظه ی دیدار است...
یاد شاعر چه خوش است... لحظه ی دیدار نزدیک است.... باز من دیوانه ام ،مستم.... باز میلرزد دلم ،دستم.... باز گویی در جهان دیگری هستم.....